Hét magazine voor de ambiteuze dressuurruiter.

Editie 4 – 2019 

Lees hier de editorial van hoofdredacteur Bettine van Harselaar

SPORTEN

Na het lezen van het lifestyle-verhaal verderop in deze Dressuur, weet ik nog zekerder dat ik een échte dressuuramazone ben. Moeiteloos kon ik de hele checklist van ruiterfit-coaches Garry Abbas en Janneke den Otter afstrepen. Ontwikkelde armen, met name de biceps? Check. Ontwikkelde binnenkant van de bovenbenen? Check. En of ik met rechte benen kan vooroverbuigen en mijn tenen aanraken met mijn handen? Verre van. Allemaal dingen die Garry en Janneke vaak zien ruiters die bij hen komen sporten. Ik zal het maar gelijk eerlijk zeggen: ik sport niet naast het paardrijden. Nooit gedaan ook. Ik rijd dagelijks mijn eigen paarden, doe alle verzorging eromheen, mest de stallen uit en buiten op ons erf is daarnaast altijd genoeg te doen. Kortom: ik kan niet zeggen dat ik geen lichaamsbeweging krijg. En dat natuurlijk allemaal nog naast mijn drukke werk, waarvoor ik ook regelmatig op pad ben. Qua figuur heb ik weinig te klagen; ik kan eten wat ik wil en dat is me (gelukkig) niet echt aan te zien. Ik eet gezond (oké, met af en toe een klein beetje zondigen) en voel me fit. Maar toch knaagt er soms iets. Met name sinds ik mijn grote, nu vijfjarige vos rijd. Hij is behoorlijk aan de maat en beweegt daar ook naar. Na één ritje op hem ben ik vermoeider dan wanneer ik vijf ritjes achter elkaar op mijn andere paard zou maken. Hij zit niet eens moeilijk, ik krijg geen zware armen of benen van hem, maar ik merk toch dat hij me meer energie kost dan me lief is. Ik stap regelmatig aardig oververhit af en denk dat mijn core-stability voor het rijden van hem wel een boost zou kunnen gebruiken… Misschien moet ik mijn niet-sporten-naast-het-rijden-mentaliteit toch maar eens heroverwegen.

Bettine van Harselaar, hoofdredacteur

Ontvang jij de Dressuur al thuis?

Ontvang Dressuur Magazine bij je thuis op de mat, sluit hier een abonnement af.