Yvonne: 'Zelfvertrouwen' • Dressuur Magazine
Blog
Yvonne Hooge

We leren onze paarden omgaan met de wereld. De wereld die wij zo goed kennen, die van paraplu’s en juryhokjes, van vuilcontainers tot wapperend plastic. We rijden deze wereld tegemoet, houden onze adem in als we een bloembak naast de wedstrijdring tegenkomen in de hoop dat de steeds sensibelere paarden niet met vier benen tegelijk de lucht ingaan.

Vanaf de eerste dag leren we veulens hoe zich te gedragen in onze wereld en hoe verder ze opgroeien, hoe meer daarbij komt. We vragen ze stil te staan aan een halster, voetjes te geven en te wijken voor druk. Uiteindelijk gaan we door naar longeren, het zadel en hoofdstel en ten slotte de ruiter op de rug. Allemaal dingen die stuk voor stuk belangrijk zijn en die we als mens proberen voorzichtig en vriendelijk op te bouwen, zonder teveel stress. Maar wat als dat niet voldoende is?

Ik heb het “geluk” een paard te hebben getroffen dat wegspurt aan de longe als ik te scherp inadem en dat letterlijk geen stap meer verzet onder het zadel nu ik haar aan het inrijden ben, omdat ik ergens in het voor mijn gevoel logische en geduldige proces toch haar stress en gevoeligheid niet voldoende heb kunnen wegnemen. Daarom vroeg ik mijn instructrice om hulp en zij gaf me veel om over na te denken. Onbewust leerde ik haar om iets te verdragen, zodat ze het deed omdat ze zich nog herinnerde dat ze er de vorige keren niet van dood was gegaan. Dit doordat ik iedere keer degene was die haar vertelde dat het oké was, zeker als we het maar vaak genoeg herhaalden. Maar waarom zou ze mij geloven?

Door haar te leren hoe ze kan ontspannen in iedere situatie, hoe stressvol dan ook, zal ze zelf zoeken naar een oplossing, in plaats van dat ik die haar steeds aanreik. Juist met de huidige paarden die gemiddeld sensibeler en nerveuzer worden levert het rust op. Niet alleen bij het paard, maar ook bij de ruiter :).

Het voordeel is dat je in iedere situatie je paard vraagt te zoeken naar echte ontspanning. Dat betekent ook dat het niet meer uitmaakt of er nu een gele of een rode paraplu staat of er vuurwerk wordt afgestoken naast de bak. Je paard zal goed voor zichzelf zorgen.

Door de nieuwe gedachtegang vielen er langzaam puzzelstukjes op hun plek. Er zou altijd iets zijn waarvoor ze meer angst heeft dan haar vertrouwen in mij groot is. En langzaam ontstond er een droom naast het vriendelijk en correct dressuur rijden: een paard begeleiden om zichzelf te kunnen geruststellen en nieuwe dingen met vertrouwen tegemoet te treden. Hoe fijn zou het zijn om een meewerkend, meedenkend paard te hebben dat antwoorden durft te geven op je vragen?

Laten we onze paarden leren omgaan met hun wereld, zoals zij die zien. Laten we een coach zijn in plaats van een trainer, door ze aan te moedigen hun zelfvertrouwen te vergroten en ze te vragen om samen te werken, zonder te zeggen wat ze moeten of nodig hebben. Dat vertellen zij wel aan zichzelf.

Yvonne Hooge

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.