Yvonne: 'Openstaan zonder oordelen' • Dressuur Magazine Ga naar hoofdinhoud

Yvonne: ‘Openstaan zonder oordelen’

Yvonne Hooge

Dressuur zou de beste sport zijn voor perfectionisten, omdat het de illusie wekt om iedere beweging te kunnen controleren. We hebben geen last van een tegenpartij die wil scoren of teamgenoten die fouten maken waar we afhankelijk van zijn. De dressuur is maakbaar, tenminste: dat willen we graag geloven. Als we het maar goed doen, de druk wat opvoeren om zo snel mogelijk het beste resultaat te tonen, want dat is ten slotte het enige dat telt. Toch?

Sinds kort rijd ik een nieuw paard bij dat zo ongeveer in alles verschilt van het paard dat ik hiervoor reed. Toch verwachtte ik van mezelf dat ik het goed zou doen, dat ik alles wat ik wist in één keer eruit zou kunnen rijden. De inwendige frustratie was groot en ik had geen idee waardoor het niet lukte. Ik vergat simpelweg dat ik wél te maken had met een teamgenoot, een dier dat zijn uiterste best deed iets te begrijpen van mijn hulpen. Bij het uitstappen (ik meer vermoeid en bezweet dan het paard) schoot er ineens een gedachte door mijn hoofd: ‘het is wel even wennen’ en plots viel daar het kwartje. Natuurlijk lukte het niet om perfectie te bereiken, dat is ten eerste altijd een onhaalbaar doel en ten tweede had ik met dat vorige paard ook genoeg te verbeteren.

Ben ik hierin de enige? Volgens mij niet. Ik hoor om me heen mensen vertellen dat ze er op aangekeken worden als ze nog niet met hun jonge paard op verplaatsing zijn geweest of wedstrijden rijden om door een onafhankelijke jury beoordeeld te worden. Rustig aan doen en fouten durven maken: we maken het nog veel enger en ingewikkelder voor elkaar.

Laatst toen ik weer eens schreef bij een wedstrijd reed er een combinatie een vriendelijke proef met meer dan genoeg fouten. Toch stapte de jury uit het hokje om haar een compliment te maken. De amazone bleek voor het eerst in jaren weer op wedstrijd en wilde vooral haar paard weer laten wennen. Ik werd er blij van en nog beter, de amazone zelf ook.

Toch waren de reacties over ene meneer Gal een stuk minder positief dan bij bovenstaande. Een ruiter die nota bene noemt dat Total U.S. moet wennen, dat het als een oefening beschouwd kon worden. Maar nee, hij had maar thuis moeten blijven. Blijkbaar moeten we de strubbelingen en de imperfectie achter gesloten deuren houden. Ergens snap ik het, want als de topruiters het al niet voor elkaar krijgen, hoe kunnen wij dan nog dromen van volmaakt paardrijden?

Laten we ons best doen en openstaan om te leren, maar wel op ons tempo en zonder alle harde oordelen. Over onszelf, onze paarden en collega-ruiters. Ik denk dat het klopt, dat paardrijden echt de perfecte sport is voor iedereen die alles goed wil doen. Simpelweg omdat paarden een stuk meer vergevingsgezind zijn dan de gemiddelde mens is.

Yvonne Hooge

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook