Yvonne: 'Moraalruiter' • Dressuur Magazine
Blog
Yvonne Hooge

Overal waar ik kom, in het echte leven of virtueel, hoor en lees ik over de moraalridders. Moraalruiters is misschien beter passend. Het zijn degenen die nooit fouten maken, het altijd beter weten. Het is de moraalruiter die een beetje in ons allemaal zit. We weten het zo goed. Tot we keiharde feedback terug krijgen.

 

Niet van de mensen om ons heen, die hun boodschap in glanzend papier inpakken, voorzichtig, het is breekbaar. Nee, juist van die partner van honderden kilo’s. Die doet niet aan dubbelzinnige boodschappen, die laat het je recht in je gezicht merken. En laten we eerlijk zijn: ze hebben groot gelijk.

Pas na die onterechte klap op dat veel te vergevingsgezinde dier realiseer ik me dat ik fout zit. Dat ik degene ben die uit frustratie en onmacht handelt, terwijl die bruine ogen me vragend aankijken. ‘Waar heb ik dit aan verdiend?’ lijken ze te zeggen, een vraag die ik niet kan beantwoorden. Het was mijn egoïsme, dat ik eis zonder het eerst uit te leggen. De zoveelste miscommunicatie. Het is gemakkelijk, te gemakkelijk, om de schuld bij het dier neer te leggen. Had hij maar moeten luisteren. Later een extra aai en een appel. Om mijn eigen rotgevoel te laten verdwijnen.

Net als een van de gouden regels in de dressuur: je rijdt een paard van achteren naar voren bij elkaar. Je maakt hem sterker, leert hem zichzelf te dragen. Een proces dat jaren kost met een handige ruiter met gevoel. Bij mij, als we dan toch eerlijk zijn, waarschijnlijk enkele jaren langer. Op die weg, met heel veel vallen en opstaan, soms letterlijk, maar veel vaker figuurlijk, komt de twijfel opspelen. Dus trekken we ons paard uit wanhoop in zijn mond en benamen het als weerstand bieden en ontkennen dat we ons paard niet correct rijden. We rijden grof, op zoek naar de fijnzinnigheid en zeggen dat duidelijkheid het belangrijkst is voor een paard. We praten onze fouten goed, om ons schuldgevoel te verdringen.

De volgende keer zal ik bij die goudeerlijke feedback van een paard niet mijn ogen sluiten en de schuld afschuiven, maar zal ik toegeven dat ik fout zit en dan zal ik mijn best doen het anders aan te pakken. Bij deze geef ik toe dat ik regelmatig niet weet wat ik moet doen, dat ik vaker dan eens uit onmacht en frustratie paarden onrechtvaardig heb behandeld. Ik geef toe dat ik nog veel meer fouten ga maken, met het voornemen dat nooit meer te doen. Wat geef jij toe?

Yvonne Hooge

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.