Yvonne: Kostbare tijd • Dressuur Magazine
Blog

Yvonne Hooge portret“If you act like you’ve got only fifteen minutes, it’ll take all day. Act like you’ve got all day and it’ll take fifteen minutes.”

Ik wilde alleen even rijden na een drukke week. Ik had absoluut zin een middag ontspanning en liep vol energie het weiland in, het halstertouw achter mijn rug verborgen. Eindelijk kon ik gedachteloos doen waar ik plezier aan beleefde. De Tinker die ik mag rijden, keek op van het gras en haar oren vlogen heen en weer. Ze leek te aarzelen, maar stapte toen vastberaden bij me weg. Ik ging sneller lopen, in de hoop haar in een hoek te drijven en opgewekt ging het paard over in een soepele draf. Net nu ik zoveel zin had om aan de slag te gaan, liep ze voor me weg en ik begreep het niet. Ik was namelijk écht opgewekt.

Bovenstaande uitspraak van Monty Roberts is er één die indruk op me heeft gemaakt, toen ik jaren geleden zijn boeken heb gelezen. Ik moest er aan denken, toen ik het weiland in een hoog tempo doorkruiste. Waar Tinkers, of koudbloeden in het algemeen, vaak bekend staan om hun kalme, onverstoorbare karakter heb ik een sensibele merrie getroffen die me schaamteloos duidelijk maakt wat ze op dat moment van me vindt. In bovenstaand voorbeeld liet ze me zien dat ze geen zin had om met zo’n gehaast persoon mee te gaan en dat zorgde voor veel frustratie bij mij. Pas op het moment dat ik stilstond, kwam zij ook tot rust. Het viel me plotseling op dat de zon scheen en dat ik mijn ademhaling hoog in mijn borstkas voelde. Ik nam de tijd om even om me heen te kijken en rustig te worden. Ondertussen probeerde ik een plan te bedenken over hoe ik haar toch te pakken zou krijgen, maar dat het vandaag lang zou duren, was een vaststaand gegeven.

Plotseling voelde ik een zachte neus tegen mijn arm drukken en knipperde ik verbaasd met mijn ogen, want tegenover me stond het dier wat daarnet nog voor me op de vlucht was geweest. Voorzichtig maakte ik het halstertouw vast en liep ik naar de stal. Ze treuzelde, bleef af en toe staan en leek telkens weer met tegenzin in beweging te komen. Ik had de neiging haar mee te slepen en meer druk op het touw te zetten, maar ik liet het doorhangen en vertraagde mijn pas. Tergend langzaam liepen we verder en het vroeg om heel veel geduld wat ik met moeite op kon brengen.

Tegen de tijd dat ik eindelijk in het zadel zat, was ik me bewust van mijn omgeving, mezelf en waar ik mee bezig was. De onrust van de afgelopen week leek als sneeuw voor de zon verdwenen en ik begon ontspannen aan de training. Als ik mijn nek heen en weer bewoog, omdat de spanning daar nog steeds vastzat, schudde de Tinker met haar hoofd en op het moment dat ik eens diep zuchtte, klonk er een tevreden bries. Ik besloot dat er geen betere manier was om mijn tijd te besteden en ik was ineens dankbaar voor de heldere spiegel die de merrie voor me was geweest. Paarden kennen geen tijdsdruk en leven in het moment. Iets waar wij nog veel van kunnen leren. Geniet alsof je een volle dag hebt, ook al zijn het maar vijftien minuten.

Yvonne Hooge

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.