Yvonne: Ik ben een dierenbeul • Dressuur Magazine
Blog

Paarden treffen het absoluut niet in mijn buurt. Ik sla ze, jaag ze weg en schreeuw tegen ze. Je zou me zelfs een dierenbeul kunnen noemen. Althans, als ik de mening van sommige mensen met paarden mag geloven. Mensen die mij nog nooit hebben gezien, maar heel goed weten hoe het moet, zoals ze zelf vol trots verkondigen.

“Als ik er op zit, is hij braaf hoor!” hoor ik een amazone roepen die achter haar paard aan hupst, in een zoveelste poging in het zadel te belanden. Als ze eenmaal zit, staat het zweet al op haar voorhoofd en maakt haar paard zich in een gehaaste stap uit de voeten.

De paarden waar ik mee heb gewerkt, staan stil bij het opstijgen, stappen om als ik dat vraag en blijven uit mijn persoonlijke ruimte. Het stilstaan bij het opstijgen, is een uitdaging geweest voor het jonge paard wat ik nu rijd. Misschien is het herkenbaar: ik zette het krukje neer, paard ernaast. Ik stapte op het krukje en het paard draaide zijn achterhand weg. Met haast had ik haar misschien voor kunnen zijn om met een soort snoekduik op het paard te storten. Dan had ik opgelucht adem kunnen halen als ik veilig in het zadel zat. Ik stapte echter van het krukje af, zette haar om en ging weer op het krukje staan. Mijn stem verhief ik (of ik schreeuwde, als ik bepaalde mensen die mij nog nooit hebben gezien mag geloven) toen haar achterbeen omhoog ging. Betrapt zette ze het been neer en ik kon opstijgen.

De volgende keer draaide ze minstens vijf keer bij het krukje vandaan, waarbij ik haar met een behoorlijk engelengeduld telkens terug heb gezet en haar beloonde op het moment dat ze stil bleef staan. Inmiddels kan ik haar naast het krukje parkeren en wacht ze totdat ik klaar ben om op te stijgen.

Ook naast het paard is steeds hetzelfde vragen en daarmee een bepaald antwoord verwachten het belangrijkste voor een goede verstandhouding. Stilstaan met het opzadelen, een voetje geven als dat gevraagd wordt…Het zijn kleine dingen die voor grote problemen kunnen zorgen als jij niet altijd hetzelfde vraagt en daarmee altijd hetzelfde antwoord wilt krijgen.

Consequent zijn, het is zo simpel dat het lastig wordt. Na een lange dag op je werk mag je paard misschien net een voetje opzij zetten met het opstijgen, in de winter mag hij bokken onder het zadel, omdat hij fris is. Tijdens het trainen thuis mag hij aarzelen na een beenhulp, op wedstrijd moet hij plotseling onmiddellijk reageren. Voorspelbaarheid maakt mensen betrouwbaar en dat doet veel voor een vluchtdier. Ik ben geen dierenbeul, ik ben consequent.

Yvonne Hooge

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.