Yvonne: Van dressuur naar dressuur - een wereld van verschil • Dressuur Magazine
Blog

Yvonne Hooge portret‘Mijn paard kan geen dressuur’, hoorde ik laatst. Het was een terloopse opmerking, alsof het over het overigens mooie weer ging. Het verbaasde me dat er nauwelijks reactie op kwam. Het leek de waarheid, vanzelfsprekend zelfs. Toch plaatste ik er direct mijn vraagtekens bij. Hoezo? Had het paard ernstige blessures waardoor hij helemaal niet meer aan het werk mocht? Nee, ze had het over kúnnen.

‘En ik vind het saai,’ volgde er met een diepe zucht. Ik glimlachte, want de uitspraak ‘het paard is er niet voor de dressuur, maar de dressuur is er voor het paard’ raakte kant noch wal, toen ik als jong meisje elke week uren doorbracht op de manege. Ik hield van springen, het liefst zo hoog mogelijk, want dan had ik het gevoel dat ik vloog, dat ik één was met het paard. Het was de tijd dat ik bij een volte nadacht over een rondje maken en bij middendraf slechts harder ging.

Na enkele jaren kreeg ik mijn eerste, serieuze bijrijdpaard en ik ging me verdiepen in het waarom, in plaats van in het wat. Plotseling begreep ik de waarde van het gymnastiseren van het paard en hoe zo’n krachtig dier toch heel slap kan zijn. Ik begreep het en kon in één volte niet al mijn informatie en gedachten kwijt. Het werden er twee, drie en later tientallen. Naast de kennis die ik had opgedaan, gebeurde er nog iets wat ik de essentie van het paardrijden vind: ik ging voelen. Ik merkte de invloed van een goed getimede ophouding of een zachte kuithulp. Ineens werd het enorm interessant om dressuur te rijden. Het ging er niet meer alleen om of ik het naar mijn zin had, maar ik keek naar de mogelijkheden en eventuele beperkingen van het paard.

Ik greep alle informatie aan die ik maar kon vinden en nam dit mee in de dressuur. Door het uit te proberen, succes te hebben en af en toe compleet gefrustreerd te raken, merkte ik een heel gestage verbetering. Ik merkte een paard dat aanspande vanuit ontspanning en begon te buigen, in plaats van plat door de bocht te rennen. Door deze punten, die overigens erg lang hebben geduurd, kwam ik erachter dat wij, als ruiters, zo ontzettend veel betekenen voor onze vierbenige partners. Te vaak onderschatten we onze invloed en overschatten we onze rijkunst.

Achteraf besef ik dat de grootste verandering was dat ik een doel in de training kreeg. Elke keer als ik opstap, streef ik naar perfectie, in de wetenschap dat ik het nooit zal bereiken. Toch heb ik steeds in mijn achterhoofd dat ik het maximale uit het moment wil halen. Ik beloon uitbundig als ik totaal onverwacht een soepele volte of een bijna explosieve overgang rijd en ik kan daar ultiem van genieten. En dát is, naast het doelen stellen en het beste van je paard en jezelf willen, het allerbelangrijkste.

Yvonne Hooge

2 reacties op “Yvonne: Van dressuur naar dressuur – een wereld van verschil

  1. Jose schreef:

    Wat een leuke en herkenbare blog. Ik kan dit volledig beamen doordat ik dit exact zo heb ervaren. Leuk om te lezen!

  2. Eddy Crul schreef:

    Prachtig geschreven. Alleen zeer jammer dat het overgrote deel van de paardensportbeoefenaars (profs inbegrepen) nooit tot deze status komen. En dit is één van de grootste problemen bij dressuur.Een nog groter probleem is ,als je er wil over spreken dat ze het zelf niet willen herkennen.Ik heb de indruk dat goed dressuurmatig paardrijden een verouderd begrip is. Logisch eigenlijk,er zijn bijna geen lesgevers meer die weten waarover het echt gaat. vr gr Ec

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.