Yvonne: “Kan jij het beter dan?” • Dressuur Magazine
Blog

Yvonne Hooge portretHet wordt me bijna toegesnauwd, als ik commentaar lever op een combinatie tijdens de afsluitende kür op muziek. Ik zie een paard met opengesperde mond en heftig zwiepende staart. Nee, ik kan het niet beter, maar ik zie wel dat het fout gaat.

Commentaar op de top lijkt verboden terrein. Van alle kanten klinken er geluiden over happy athletes en aandacht voor het paardenwelzijn. Het zou de insteek van deze Olympische Spelen zijn. Tijdens het transport worden alle mogelijke beschermers gebruikt, om maar te voorkomen dat de topsporter iets overkomt, waarna vervolgens in de ring sporen pas na pas het vlees ingedrukt worden.

“Ze weet echt wel wat ze doet, ze rijdt niet voor niets op dat niveau,” klinkt er dan. Ik wil niet de wereldverbeteraar uithangen, maar ik doe het stiekem toch. Ik vind het belangrijk dat er een kritisch geluid mag zijn, dat niet alle sporters aanbeden worden, alleen omdat ze nu in Rio staan. Deze toppers zijn dagelijks aan het trainen om te streven naar verbetering. Ze streven naar perfectie, wat ze nooit zullen behalen, omdat perfectie simpelweg niet bestaat en daarom vind ik dat ik mag benoemen wat ik zie.

Ik kan bijvoorbeeld absoluut niet zingen, maar ik hoor het als iemand vals zingt. Ik rijd zelf geen gedragen piaffe, ook niet op een top dressuurpaard, maar ik zie het als dit gepaard gaat met verzet en verkeerd gebruik van het lichaam. Deze Olympische Spelen heb ik voor het eerst de paardensport zo intensief gevolgd en ik heb ervan genoten, maar ik heb ook afgezien.

Ik pleit voor de complete omslag in de dressuursport. Als we allemaal harmonie willen zien, waarom tolereren we dan vaak het tegenovergestelde? Ik heb meer genoten van proeven die werden beloond met een score van rond de zeventig procent dan een enkele die zo’n tien procent hoger werd beloond. Wanneer durven we onze woorden eindelijk om te zetten in daden?

De excuses die genoemd worden, nemen niet weg dat er iets moet veranderen. Dat er in B-proeven ook paarden in de krul lopen of dat er amateurs hun paard ook in de weg zitten, betekent niet dat de beste ruiters van de wereld dit ook mogen doen. De kampioenen van de Olympische Spelen zijn het visitekaartje van de dressuur en ze zijn de voorbeelden voor de breedtesport. Willen wij, dressuurruiters op welk niveau dan ook, dat onze sport gelijkstaat aan afdwingen of verzet? Of gaan we voor #twohearts? Twee levende wezens die elkaar begrijpen en uitblinken in eenvoud. Zoals ik al zei, was het afzien, maar ook genieten.

Het waren er maar een paar: paarden met gesloten mond en ontspannen staart. Ze bewogen door de baan zoals dressuur hoort te zijn. Het zou het stuk zijn waarover leken zeggen dat het eruitziet alsof het paard alles doet en waar de liefhebbers de muziek niet eens meer afzonderlijk horen. Het is een wereldproef waar alles op zijn plek lijkt te vallen. De combinatie in beeld groet af en ik zie hoe de amazone uitbundig haar paard om de hals valt. Dat genieten…Ik zou het niet beter kunnen.

Yvonne Hooge

6 reacties op “Yvonne: “Kan jij het beter dan?”

  1. Samantha Vellinga schreef:

    Beste Yvonne,
    Ik vind dit ook, het beeld kan mooier, vriendelijker. Maar….ik denk dat er dan helaas maar een paar combinaties overblijven in de ring. Dit handjevol ruiters en paarden beheersen het niveau volledig en kunnen daarom in harmonie rijden is mijn mening.

    Zou het niveau niet omlaag moeten denk ik dan? Dan is er waarschijnlijk minder dierenleed en kan het verschil nog steeds gemaakt worden in de uitvoering.

  2. Myrande van Os schreef:

    Beste Yvonne,
    Ik ben het helemaal eens met je verhaal. Zelf ben ik wel eens het gesprek aangegaan met juryleden tijdens een hengstenkeuring (duizenden mensen op de tribune) waar dan medegedeeld wordt, dat het om de beweging van het paard gaat en niet hoe de ruiter / amazone dit eruit rijdt! Dat het geen voorbeeld voor de basisruiter is, daar heeft men geen boodschap aan. Maar wij als instructeurs en juryleden moeten deze basisruiters wel leren, dat ze stil zitten, met stille handen en benen, strookt niet met het voorbeeld van de top. Er zijn inderdaad nog ruiters / amazones die gelukkig wel de “happy athlete” willen tonen. En daar geniet ik dan met volle teugen van.

  3. Anja schreef:

    Ook ik heb mij meermaals geergerd aan een paar proeven, al vind ik wel dat we bij de winnaar, Charlotte Dujardin, wel een heel mooi beeld hadden: een mooie proef die er simpel en ontspannen uitzag.
    Ik ben zelf ook jurylid en het wordt er bij iedere opleiding die we krijgen nog eens ingehamerd dat we van een 10 moeten uitgaan en dan punten aftrekken voor wat er niet aanwezig is om die 10 te halan. Waarbij we een zeer goed bewegend paard altijd hoger moeten quoteren dan een ‘beperkt’ paard, waardoor soms een proef door een bewegings wonder wordt gewonnen terwijl die geregeld in de fout ging en de nette,correcte en in ontspanning gereden proef van het ‘beperkte’ paard een stuk lager uitvalt. Zie ik dit graag? Helemaal niet, ik blijf nog steeds vinden dat je de gangen onderaan het score formulier quoteerd en de oefeningen beoordeeld op de uitvoering hiervan.

  4. eddy crul schreef:

    Beste Yvonne Hooge, Beste Bettine van Harselaar. Het is mij niet helemaal duidelijk wie dit heeft geschreven of gepubliceerd heeft. Wat mij wel duidelijk is , dat dit het allerbeste is wat ik ooit gelezen heb.
    Ik ga hier niet in detail op al de ingesloten vragen antwoorden maar ik heb wel alle antwoorden in mijn grijze massa zitten. Algemeen wil ik dit nog zeggen. Aan de vele reacties komende van de zogenaamde professionelen op internet krijg ik stellig de overtuiging dat ze het niet willen horen noch zien. En zoals gewoonlijk gaan ze dan de paardenliefhebbers splitsen in twee groepen. De eerste “paardenmensen “waartoe zij dan behoren en alles weten , alles kunnen ,en gedijen op een ganse groep volgelingen met heel veel penny gehalte en afgod verslaving. Alhoewel de werkelijkheid is dat het voor hun een commerciële zaak of handel is.De weinige uitzonderingen te na. En de tweede” mensen met paarden” ,die er volgens de eerste groep niets van afweten en hun bek moeten houden. Die alles zouden moeten ondergaan wat de zogenaamde elite dressuur hun hypocriet in lepelt.
    Wel hier maakt de professionele paardenelite de grootste fout van haar leven. Namelijk dat ze de werkelijkheid niet willen inzien om hun commercie niet te schaden en tevens toe te geven dat ze in de dressuur al vele Jaren fout bezig zijn. En juist om deze reden zal het niet kunnen blijven duren. Al loopt de leugen nog zo snel,de waarheid achterhaalt hem wel. Door deze arrogante houding zal de druk op de paardensport en in het bijzonder op de dressuur onhoudbaar groot worden. Maar ja,wat baten kaars en bril als den uil niet ziennen wil. Eén verwittigd man is er toch twee waard… niet?
    PS: Dat het fout gegaan is in de dressuur kunnen we niet alleen toeschrijven aan individuen maar wel aan het ganse dressuursysteem waar het FEI en de nationale organisaties verantwoordelijk voor is en zijn. vr gr EC

  5. Janneke schreef:

    Er zijn in de sport genoeg voorbeelden van trainers die precies weten hoe iets moet,maar datgene zelf nooit hebben uitgevoerd. Ook een jury kan soms heel scherp zien wat perfect is en wat niet.

  6. Yanette schreef:

    Het siert je dat je je inzit voor de goede zaak. Ik kan mij volledig vinden in jouw verhaal.

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.