Yvette: 'Oortjes uit. Bewustzijn aan' • Dressuur Magazine
Blog
Foto: Nikki de Kerf

Het is het mooiste geluid dat ik ken: het horen hoe mijn pony’s en paard in de avond lekker ontspannen aan hun hooi aan het knabbelen zijn. Ik word daar zelf altijd zo lekker rustig van. Ik krijg dan als vanzelf een grote glimlach op mijn gezicht en een golf van dankbaarheid voor deze vier beste vrienden overspoelt mij. Toch heb ik dat geluid de afgelopen maanden te lang en te vaak niet gehoord, terwijl ik wel vrijwel iedere avond van het jaar op stal ben. Ik gaf mijn oren de kans niet om te luisteren en mezelf niet om te genieten.

Langzaam sloop het erin. De mobiele telefoon. Een ieder van ons weet dat dat ding een heleboel tijd, energie en aandacht van ons kan opslokken, dus daarom had ik voor mezelf al enige voorzorgsmaatregelen genomen:

  • Whatsapp meldingen standaard uit; ik kijk gewoon wanneer ik zin heb.
  • Werkmail niet meer op de telefoon; beste beslissing van 2017.
  • Tweede beste beslissing: Facebook, Instagram en Twitter niet meer op het homescherm, maar ergens ver weg verstopt in het menu van de telefoon; het zien van het icoontje leidt namelijk tot aanraken. Dat doe ik dus ook stukken minder.
  • Belgeluid alleen aan voor mijn noodcontacten; ik bel wel wanneer ik zelf wil bellen of als ik zie dat ik iemand gemist heb, op mijn tijd.

Ik vond dus oprecht dat ik goed bezig was met het hele mobiele telefoongebeuren. Graag heb ik mijn telefoon wel mee naar stal; gewoon ‘voor het geval dat’, of om een leuke foto te maken. Het gevaar voor mij schuilt echter in de oortjes. De oortjes met microfoon zijn voor mij echt een geweldige uitvinding. Hoe fantastisch is het dat je kan bellen met je handen vrij?! Zo kan ik echt zoveel dingen doen op en rond stal doen, maar ondertussen ook contact hebben met mensen die ik om de meest uiteenlopende redenen moet of wil spreken. Ideaal! Toch?

Zo werd ik de afgelopen maanden een van de meest attente vriendinnen die iemand kon hebben en dat voelde goed: “Hoe was het bij de dokter geweest met die, hoe was de eerste zwemles van, ging het oudergesprek goed, hoe gaat het met de baby in je buik, hebben jullie het al uitgepraat, hoe ging je interview met, hebben ze je zadel naar tevredenheid hersteld?” Alles en iedereen passeerde de revue en ik toonde uitgebreid interesse in wat voor anderen belangrijk was; maar hoe zat dat dan met mezelf? Ik deed wat voor mij het meest belangrijk was eigenlijk ‘gewoon’ als neventaak tijdens mijn belsessies:

Ik praatte niet meer met mijn paarden, maar met de rest van mijn wereld.

Mijn paardjes zijn zo braaf. Ze weten dat ze hun eigen stal in moeten lopen als ik de hekken openzet. Ze blijven rustig staan als ik dekens moet wisselen en de 16 hoeven kan ik zo uitkrabben zonder het welbekende ‘voet’ te hoeven zeggen. Dat is makkelijk, want daardoor hebben mensen het vaak niet eens door dat ik bellend mijn stalwerkzaamheden uitvoer.

Goede vriend H. wist dat wel en belde een tijd lang op een vast tijdstip, juist omdat hij dan terugreed van zijn werk en wist dat ik rond die tijd aan het uitmesten was. H. –zelf ook een groot paardenliefhebber- wees me er op gegeven moment op dat hij mij niet echt ‘hielp’ met mijn werkzaamheden, maar mij juist langer aan het werk hield, plus dat ik met meer ‘hoofdbagage van zijn problemen’ naar huis ging, dan dat ik al uitmestend zelf even tot rust kon komen in mijn hoofd. Dankzij deze opmerking begon ik na te denken: sinds ‘de oortjes’ was ik inderdaad in gedachten veel meer bezig met (de problemen van) anderen en met dezelfde werkzaamheden bleek ik al gauw drie kwartier langer bezig dan normaal. Dat zijn 45 minuten die ik ook al knuffelend en poetsend met mijn paarden door had kunnen brengen.

H. zijn woorden maakten me bewust van mijn gedrag. Ik ben altijd alleen op stal, dus een eerdere reflectie kreeg ik niet. Dacht ik. Nu achteraf zie ik dat ik eigenlijk al langer een deel contact/affectie miste vanuit mijn paarden. Terecht: ik was wel aanwezig, maar ik was niet bewust bij hen. Dat is heel stom geweest van mij, dat voelt voor mij echt zo. Dat ik dat heb laten gebeuren terwijl ik dacht juist heel goed bezig te zijn… Confronterend! Na heel erg boos op mezelf te zijn geweest heb ik mijn gedrag aangepast. Op het moment dat ik echt mijn paarden binnen ga halen, kap ik mijn gesprek af, gaan de oortjes uit en leg ik de telefoon in de schuur. Steeds vaker neem ik de telefoon niet eens meer mee, want dat uitmesten en vegen zonder afleiding is eigenlijk heerlijk voor de rust in je hoofd na een drukke werkdag, ervaar ik nu.

Ik zie het –nu ik er op let- ook erg vaak gebeuren bij anderen. Ik zie ruiters al bellend op hun paard, instructeurs bellend met een andere klant tijdens een les, ouders die luid bellend langs de bakrand staan te ‘kijken’ naar hun kind, mensen die hun paard al bellend of selfiemakend gedag zeggen zonder even om te kijken en echt contact te maken. Die mensen zijn wel bij hun paard, maar toch ook eigenlijk weer niet. Niet echt.

Een goede balans zoeken is denk ik het belangrijkst. Natuurlijk hoeft de telefoon niet weg want er zit heel veel moois en fijns aan en op zo’n apparaat –waar ook ik graag en veel gebruik van maak!- , maar bekijk eens hoe jij ermee omgaat; of het ten koste gaat van je aandacht naar mensen en dieren die je lief vindt, of dat je misschien meer ruimte en rust voor jezelf kunt creëren om datgene te doen waar je blij van wordt? Ben je eigenlijk met je gedachten wel daar op de plek waar je bent?  En doe je dat ‘mobiel zijn’ vooral voor jezelf, of voor een ander?

Zie mijn verhaal alsjeblieft niet als belerend, maar liever juist als een bewustmakend iets. Als dat wat vriend H. voor mij was. Ik zal hem hiervoor altijd enorm dankbaar blijven, ook al spreken we elkaar nu vele malen minder vaak en lang dan voorheen. Zijn opmerking is voor mij tekenend voor onze vriendschap: het beste met elkaar voorhebben.

Mijn oren kregen de kans niet om te luisteren. Mijn gedachten kregen de kans niet om te genieten van dat wat is. Mijn paarden zijn er en verdienen mijn volle aandacht.

Ik maakte daarom de keuze: oortjes uit en bewustzijn aan.

Lieve groetjes,

Yvette

1 reactie op “Yvette: ‘Oortjes uit. Bewustzijn aan’

  1. eddy crul schreef:

    Alhoewel dit verhaal niet voor mij van toepassing is,want ik behoor niet tot die groep,is dit het beste en waarschijnlijk ook het belangrijkste wat ik in jaren gelezen heb specifiek gericht naar het paardenmilieu..En ik heb de indruk dat de schrijfster het nog zachtjes aanpakt en verwoord.Deze situatie is trouwens ook een van de redenen waarom er zo veel verkeerde trends in de paardensport zijn geslopen.De media en de commercie overspoelen de ziel of zoals schrijfster het noemt het bewustzijn in het beoefenen van de paardensport.Maar ja,wat baten kaars en bril als den uil niet zienen wil.vr gr EC

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.