Maarten: 'En dan staat even alles op z’n kop' • Dressuur Magazine
Blog
Foto: www.arnd.nl
Ik dacht tot voor kort dat Grand Prix kunnen rijden mijn leven totaal op z’n kop zou kunnen zetten. Niets bleek minder waar. We kennen het allemaal wel op één of andere manier; van die gebeurtenissen die je wereld op z’n kop zetten. Over zulke gebeurtenissen, zowel negatieve als positieve gaat deze blog.

 

Het begon op donderdagmiddag, ik was Willem aan het uitstappen op het ruime erf van Stal de Dijckhoeve, al jaren ons thuis. Ik werd duizelig en kon nog maar net afstappen en Willem afgeven aan iemand anders. Lang verhaal kort: volgende dag huisarts – ziekenhuis – scans – nachtje blijven… Een beroerte… m’n leven lang aan de medicijnen en anders gaan leven. Schok! Maar we zijn er nog. Zondag thuis, strandwandeling, uren gepraat met mijn lief Marc. Hoe nu verder? De tranen rolden regelmatig langs mijn gezicht. Wat was dit zwaar.

Maandagmorgen… ziek wakker geworden. Het kon nog erger dus. Ik dacht dat ik dood ging. De angst in Marc z’n ogen hielp niet mee; was dit het dan? Ambulance – ziekenhuis – brainstorm care unit – onderzoek na onderzoek. Een loodzware week van onzekerheid volgde. Ik heb zo’n beetje elke specialist gezien en gesproken. Meer dan hun schouders ophalen konden ze eigenlijk niet. Op ieder gebied van ieders specialisme mankeerde ik niet zoveel, maar waarom was ik dan zo ziek en had ik zoveel last van mijn hoofd? Het was de zaalarts en de fysiotherapeut die na anderhalve week met de bevrijdende uitslag kwamen. Meneer van Stek was top gezond! Hij had een tijdelijke storing op z’n evenwichtsorgaan. Oorzaak: een onaangename ontmoeting met een lage deurpost, maanden eerder in een schattige Engelse cottage… Ik kon stoppen met al die pillen, naar huis en een paar keer naar de fysio en hoppa… als nieuw! In praktische zin was dat ook zo. Maar ik lachte niet. Natuurlijk was en ben ik blij dat ik zo gezond ben. Prima hart en hersenen, cholesterol top, bloeddruk dik in orde, etcetera etcetera. Gezegend mens. Maar man man man, wat maakt zo’n periode een emoties los. Het had net zo goed slecht kunnen aflopen…

Okay, en dan…?

Tot dusver deze gebeurtenissen. Achter de rug en hup, weer verder. Grand Prix worden, lekker lessen en clinics geven. Maar hó es even! Ik ben er van overtuigd dat je dingen meemaakt voor een reden en die reden is dat je blijft nadenken hoe je het leven wilt leiden en hoe je verder moet maar vooral wilt! Zo je die keuze al hebt natuurlijk, maar die heb ik!

Ik ben een Ja-zegger. Ik vind veel leuk, wil mensen graag helpen. Nee is een kort, maar heel lastig woord voor mij. Zo vloog ik van hot naar her, razend leuke klussen met clinics en lesdagen op diverse stallen in het land. Veel enthousiasme, leuk geld verdienen, maar het sloopte me; al was het alleen al dat ik drie uur in de auto zat en zeven uur lesgaf. De volgende dag stapte ik vermoeid op Willem en gaf hooguit een paar lessen. Super improductief dus en dat moest anders.

In het voorjaar had ik twee paarden om te rijden, naast Willem. Eentje om na ziekte te revalideren en de ander om op te leiden naar een hoger niveau. Ik genoot daar van. Door meer te rijden vond ik mijn trainingen met Willem ook minder zwaar en kon hem nog meer waarderen dan ik al deed. Een paard gezonder maken met de juiste training, een oefening die ineens lukt, de waardering van eigenaren, het plezier, met meerdere mensen werken aan één doel, de liefde van zo’n paard die zich beter gaat voelen… en op Stal de Dijckhoeve heb ik een fantastische accommodatie om een paard te geven wat het nodig heeft. Goed voer, grote boxen, veel ruimte om te trainen en mensen om heen die behulpzaam zijn.

56 maar nog lang niet uitgereden

Ik ben 56, topfit over het algemeen en het ziet er (nog) niet raar uit als ik op paard zit, haha! Ik kan meer dan alleen Willem rijden; eigenlijk rij ik overal wel zo op weg. Okay, op een net zadelmakke driejarige stappen is misschien niet helemaal mijn ding maar voor de rest, kom maar op! En zo kwam ik op het idee: Ik moet meer rijden, meer van mijn kennis en ervaring inzetten. Meer eigenaren de kans bieden om hun paarden te laten trainen zoals zij dat eigenlijk willen. Door de jaren heen hoorde ik toch wel te vaak dat eigenaren en fokkers wel veel geld betaalden voor training maar ook vaak hun paarden geblesseerd of gestresst retour kregen. Of onverkoopbaar. Het is ook lastig om commercie en welzijn met paarden te combineren. En laat ik daar nou best goed in te zijn. Althans in dat stuk welzijn. Maar een gelukkig, gezond en fijn gereden en na te rijden paard wil iedereen wel hebben toch? Om mijn ideeën vorm te kunnen geven, heb ik veel mensen gesproken. Fokkers, handelaren, fysiotherapeuten, dierenartsen, eigenaren. Er is behoefte aan minder haast, meer welzijn, meer oog voor wat een paard nodig heeft. En dat gaan wij bieden. Wij? Ja, wij!

Wij en Steve…

Na lange avonden met Marc puzzelen en rekenen, gesprekken met Maud de Regt, eigenaresse van De Dijckhoeve, adviezen van een bedrijfsadviseur was ik er uit. Naast mijn droom om Grand Prix te rijden met Willem, is er best plaats voor nog een droom. Een trainingstal. Zo, het hoge woord is eruit! En hij komt er, in samenwerking met De Dijckhoeve. En omdat ik een breed pakket mogelijkheden wil kunnen aanbieden, kan ik het niet alleen natuurlijk! Dus mag ik u voorstellen aan ‘mijn’ stalruiter en zakenpartner: Steve van der Woude. Lichte Tour ruiter en specialist in zadelmak maken en het aanrijden van jonge paarden.

Wie is Steve? Hij valt in de categorie natuurtalent, maar is ook een ruwe diamant. Blanke pit, dat ook.

Begin 2017 kwam hij bij mij lessen met een schier onmogelijk dressuurpaard. Maar aangezien ik die zelf ook heb en toch doet hij het, dacht ik dat kon wel eens wat worden. Steve reed net aan winst in het ZZ licht met deze schimmelmerrie die geheel springgefokt is. Van nature weinig front, lange rug, croup wat hoog. Maar wel tritt in de benen en een super lief karakter. En Steve aan boord. Hij was min of meer autodidact en had jaren wel wat hulp gehad maar had geen vaste trainer.

Je kan wel zeggen dat we meteen een klik hadden. Zelden iemand meegemaakt die alleen maar een half woord nodig had. Nu, driekwart jaar later mogen die twee zware tour starten. In het ZZ Zwaar meestal bij de beste drie en ook in de Lichte tour haalden ze mooie resultaten. Of de zware tour haalbaar is, moeten we afwachten maar de schimmel laat goeie dingen zien!

Ik heb Steve mijn plannen voorgelegd en hij was meteen enthousiast. ‘Dit is wat ik nodig heb, meer sturing, meer hulp, ook in het zakelijk gedeelte.’ Steve is 23, ik 56. Misschien is hij een soort zoon die ik niet heb maar wel mijn kennis en ervaring aan wil overdragen. Hij heeft zijn doelen op orde. Zelf zegt hij in een korte tijd verder te zijn gekomen dan hij ooit heeft durven dromen, maar de Grand Prix toch ook een doel is.

Steve zou een aanwinst zijn voor elke grote dressuurstal; hij is niet bang, heeft veel gevoel en kan hard werken. Waarom hij dan toch kiest om met mij te willen samenwerken, heb ik hem maar gewoon gevraagd. “De manier van werken en opleiden van Maarten vind ik geweldig, dat sluit helemaal aan bij hoe ik het ook zou willen. Eerlijk, correct en niets overhaasten.” Persoonlijk denk ik dat Steve een vrije geest heeft die het beste tot zijn recht komt, als hij een bepaalde mate van vrijheid heeft. Praktisch gezien komt hij in de ochtend bij ons rijden en zorgen, ’s middags blijft hij doen wat hij nu ook doet. Paarden rijden of zadelmak voor derden bij mensen thuis.

Wat gaan we doen en voor wie

We hebben contact met een aantal fokkers en eigenaren die het anders willen met hun paarden. Geen massaproductie, geen haast maar individuele aandacht voor ieder (jong) paard. Het kan zijn dat we een paard een paar weken in observatie nemen en dan adviseren deze elders onder te brengen. Maar met twee ruiters en een topgroom met ieder hun eigen kwaliteiten zal dat hier ook goed komen. Van niet zadelmak tot ver in de africhting. We sluiten onze ogen niet voor de commercie. Maar niet ten koste van het paard. Ibop, Pavo cup, jonge paarden competities, subtop; de expertise is er en zo ook de accommodatie. Maar ook gaan we paarden revalideren. Ik ben dol op ‘projectjes’ en heb menig onmogelijk paard weer goed gekregen. Dat is iets wat Steve ook graag wil leren en dat stuk coachen vind ik leuk. Kennisoverdracht. We krijgen veel vrijheid op de Dijckhoeve in de aanloop en gaan het rustig opbouwen.

En voor wie? Voor iedereen wel eigenlijk… leerlingen gaan op vakantie of worden zwanger. Fokkers die zuinig zijn op hun paarden. Eigenaren die er niet meer uitkomen met hun paard. Mensen met passie die misschien juist die passie elders missen. Eigenaren die beseffen dat er niet zoiets bestaat als een quick fix als het om het opleiden van een kostbaar dressuurpaard gaat… eigenaren die terecht meer transparantie eisen, omdat anders het welzijn van hun paard in gedrang komt.

Tja en voor wie nog meer? Nou, voor mijzelf. Ik vind paarden en mensen opleiden nog veel te leuk! Ik rij graag, ik werk graag met (jonge) mensen en paarden samen, de Dijckhoeve heeft zoveel mogelijkheden, het delen van passie is het mooiste wat er is en dat wil ik nog heel lang blijven doen! En dankbaar voor een hele goede gezondheid…

Maarten van Stek

 

3 reacties op “Maarten: ‘En dan staat even alles op z’n kop’

  1. Laura schreef:

    Wat leuk zeg!! Veel succes en plezier Buuf;) gr Laura&Thalin

  2. Missie schreef:

    Helemaal Maarten dit!! Super leuk en ontzettend veel plezier en geluk gewenst met het uitkomen van deze droom xx Mariska en Extra

  3. Mirjam Blokker-Westerink schreef:

    wauw…. had het er pas nog over met mijn vriendin dat alles maar snel snel snel moet tegenwoordig en dat een paard opleiden tijd nodig heeft…
    super dat jullie dit gaan doen met passie..heel veel succes!!

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.