Maarten: 'Een update, over van alles wat verandert en ergens bij horen…' • Dressuur Magazine
Blog
Foto: www.arnd.n

Het is een tijdje stil geweest rond William en mij. Bewust. Ik heb de druk op laten lopen en had dat iets te laat in de gaten. Ook dat hoort er bij. Maar William zou William niet zijn om mij dat even te laten weten…

Een blessure… niks ernstigs maar wel eentje die tijd kost om van te herstellen. Geen blessure die kwam van overtrainen of overnemen, want daar ben ik niet zo van. Oh, ik ben geen watje want naast dat ik echt van mijn paarden hou en ze het beste wil en kan geven, heb ik ze wel om te werken. En waar gewerkt wordt vallen spaanders. William had een lichte kneuzing op z’n kogel. Waarschijnlijk opgelopen in de paddock; hij kan nog wel eens uit z’n plaat gaan. Maar ook dat heeft een paard nodig, ik houd hem er niet om op stal. Maar goed, zo kreupel was hij helemaal niet maar ook niet 100%. Zoals altijd is dan dierenarts Jos Hofma onze grote steun en toeverlaat. Na uitvoerig onderzoek was het eindelijk duidelijk. Twee maanden drie tot vier keer per dag stappen, koelen, nog meer stappen, nog meer koelen en nog meer stappen. En wat was hij lief, altijd braaf en wist klaarblijkelijk dat dit gewoon moest gebeuren. De speciale cooling bandages van Cryochaps hebben zeker bijgedragen.

Bij de controle waren we aangenaam verrast, niks meer te zien dus we konden weer gaan opbouwen. Vijf minuten draven per dag en dat dan uitbouwen. Pffff…. Saaie hap voor William. Eerder dan gepland ben ik terug gegaan naar Jos voor controle, want hij voelde zo sterk! Mijn gevoel klopte! Jos heeft die ochtend wel drie keer gevraagd of ik een planning had en zo niet, dat ik die maar eens moest gaan maken, haha! Ja, die Jos weet het altijd zo leuk te brengen. Al met al: groen licht om gewoon weer verder te gaan met trainen… wat was ik opgelucht en trots op mijn maatje!

Maar Jos had nog een aap uit z’n mouw… hij verdacht William van Lyme disease. Ja maar, hoe dan?? William leeft in de polder en geen bos in de buurt! Maar Jos had gelijk. Lyme is een sluipmoordenaar. Je ziet een paar redelijk onschuldige kwaaltjes die op te lossen zijn. Maar ze blijven maar komen, vollopende gewrichten, lusteloosheid, jeuk, kuchjes, om er maar een paar te noemen… Jos ging hem behandelen. Tien dagen dagelijkse injecties, dus verhuisde William naar Nijkerk. Hij heeft het ondergaan en hij had totaal geen last van de injecties. De bikkel! Twee weken later kwam het verlossende woord: na bloedonderzoek bleek de Borrelia bacterie zijn lichaam te hebben verlaten!

Hoe gezond ben je dan in basis? Maar dat had Jos me al verteld, door heel droog te vragen of ik ooit wel ‘es een dag met dat paard echt gewerkt had, haha! Tijdens alle onderzoeken hadden we voor het eerst röntgenfoto’s gemaakt en die waren zo ontzettend goed! Niks aan slijtage of begin van artrose. En dat op z’n vijftiende met heel wat werk in de benen. Ik hield al van dat paard maar nadat hij Lyme vrij verklaard was, plus z’n goede foto’s, was ik hernieuwd verliefd op mijn Willempie!

Trainingstechnisch gezien waren we natuurlijk aardig achterop geraakt. Drie maanden rust kost een half jaar om weer op niveau te komen! En daar staan we nu. Op niveau. En nu de ring weer in, en daar ligt een enorme uitdaging, blijkt. Ik durf niet zo goed meer. Heb ik het nodig? De trainingstal die ik samen met Steve van der Woude heb opgezet loopt boven verwachting goed; wat een fijne eigenaren en kwaliteitsvolle paarden en een wachtlijst die voorlopig niet zomaar weggewerkt is want de aanvragen blijven binnen komen! Mijn leerlingen presteren abnormaal goed en er blijven nieuwe, getalenteerde ruiters komen voor lessen. Dus wat is het nut nog om mijzelf en William bloot te stellen aan de druk die het met zich mee brengt om Grand Prix te willen rijden? Geen.

Maar dan wordt mijn maat Steve Grand Prix en niet alleen dankzij mij maar ik heb wel mijn aandeel. En dan ben ik blij voor hem en blij als trainer van zo’n goed joch! En toch kon ik mijn tranen niet bedwingen toen hij 60+% had gescoord in de Grand Prix… en die tranen waren deels ook uit frustratie: misschien omdat ik het nog niet had bereikt of omdat ik gewoon het niet in me heb om dat te bereiken. Of ik gewoon de ballen er niet voor heb. Of omdat ik bang ben dat William het niet trekt. Ik weet het niet. Ik had nog veel blijer voor Steve willen zijn want ik geloof in die jongen en hij is een verrijking in mijn professionele leven. Gelukkig weet hij dat wel. Er zijn mensen om me heen die 100% in mij en William geloven en dat houd me overeind als wannabe Grand Prix ruiter. En daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor. Maar de paardensport zit een beetje raar in elkaar. Als je wint dan heb je vrienden en heb je alle hulp die je maar nodig hebt en hoor je ‘er bij’. Maar ik win al een tijdje niks op dat vlak. Dus ik hoor er niet bij. Dus gaan er deuren dicht en lijken er geen nieuwe open te gaan. Maar zo langzamerhand besef ik dat ik naar de verkeerde deuren kijk. Ik hoef nergens bij te horen! Alleen bij William en de mensen in mijn directe omgeving die niet denken in dichte en open deuren. Ik en William zijn precies goed zoals we zijn. En daar komt niemand aan die ‘er zogenaamd wel toe doet’ in deze rare wereld…

Mijn hulpvraag moet ik niet buiten mezelf zoeken. Mijn hulpvraag moet ik zelf definiëren op basis van wie ik ben en waar ik voor sta. Mijn hulpvraag hoef ik niet te laten beantwoorden door ‘grote namen’ of door mijn status te verhogen. Want die is goed zoals die is. De waarde van mijn status is de waarde die ik er zelf aan geef. Mijn hulpvraag is een vraag die iedereen op zijn of haar manier ook heeft; hoe verder om mijn doel te bereiken, want die Grand Prix komt er!

Ik ben er nog niet uit hoe dan, maar één ding is wel duidelijk: ik zal het zelf moeten doen: niet alleen, want dat ben ik niet, maar wel zelf, uitgaande van mijn eigen kracht en weer leren daar in te geloven! Gezegend met een goede gezondheid, een fantastische echtgenoot en een stel hele fijne mensen om me heen, hoor ik wel degelijk ergens bij! En dat zal de basis zijn om mijn dromen waar te maken. Voor wie? Voor mezelf….

Maarten van Stek

PS: Maarten geeft met regelmaat clinics in het hele land. Zo is er op 30 juni in Lage Zwaluwe een hele dag ‘Puur Dressuur’ met Maarten van Stek. Tijdens het ochtendprogramma zal hij vertellen over zijn visie op de dressuursport en paarden in het algemeen en is er gelegenheid tot discussie en het stellen van vragen. In de middag zal hij acht combinaties begeleiden. Maarten kan complexe zaken zo uitleggen waardoor het ineens ‘niet complex’ wordt. Deelnemen kan als actieve toeschouwer of als combinatie. Meer informatie vind je op www.debascule.net.

UPDATE: Inmiddels is de planning van Maarten helaas weer omgegooid, hij liep door een ongelukje een dubbele beenbreuk op..
Meer lees je hier. 

1 reactie op “Maarten: ‘Een update, over van alles wat verandert en ergens bij horen…’

  1. Susan schreef:

    Wat n ontzettend leuk en herkenbaar stuk maarten. Had ik net even nodig. Dankjewel.
    Succes verder. Al niet perse in de ring danwel thuis.

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.