Maarten: 'Eén jaar later: het gevecht en de wijze lessen' • Dressuur Magazine
Blog
Foto: www.arnd.nl

Vorig jaar, op zondag 27 mei, sloeg het noodlot toe. Willem en ik waren aan het uitstappen op het erf van Sportstal Dijckhoeve, ons fijne tweede huis. Willem schrok, ik schrok, teugels klapperden, paar galopsprongen, bocht, glijpartij en daar lagen we. Willem op mijn benen. Ik zie hem opstaan en naar stal lopen. Ik kon niet opstaan. Ik gilde het uit.

Daarna is alles een beetje wazig in mijn herinnering. Stalgenoten schoten te hulp. 112 werd gebeld. Ambulance… zoveel pijn. Ik kon pas de volgende dag geopereerd worden. De hele nacht zijn ze bezig geweest de pijn te bestrijden. Medisch gezien had ik mijn kuitbeen gebroken, een open scheenbeenbreuk, enkelbreuk, zo’n 10 breuken in m’n voet en ettelijke gekneusde botten. Het grote gevecht was begonnen…

Wat er daarna zich allemaal afgespeeld heeft, daar heb ik de hele zomer over geschreven op Facebook. Tot en met het begin van de revalidatie in september, vier maanden na de val. Daarna werd het stiller en stiller. Niet alleen naar de buitenwereld maar ook in mijzelf. Ik had nog één hoogtepunt, ik heb in oktober een paar keer op Willem gezeten. Ik leek wel blij maar was het niet. Niet omdat ik angst had voor hem, zeker niet. Ik had angst voor mijn eigen lichaam. Ik kende dit lichaam niet, het deed niet mee. En ik had nog steeds pijn. Afgeleid door onze verhuizing, de verhuizing van de trainingspaarden, de enthousiaste fysiotherapeut, de ongelooflijk lieve vrienden en mijn eigen held Marc, herkende niemand en ik zeker niet, wat er aan de hand was. Ik voelde me heel slecht, ondanks dat alle breuken prachtig genazen en de lichamelijke revalidatie prima verliep. De periode die toen volgde hou ik liever voor mezelf. Maar er was heel wat meer gebroken dan botten, het gevecht was nog lang niet gewonnen alleen was het strijdtoneel veranderd.

In januari kwam het dieptepunt en heb ik een aantal drastische besluiten genomen. Zo kon het niet langer. De trainingstal kon ik niet meer bolwerken, hoe goed anderen ook hun best hadden gedaan; het was me ontglipt, mijn ziel was er uit. En ik had niet meer de kracht en energie om het vlot te trekken. Het was het beste als ik me helemaal terugtrok. En dat heb ik gedaan, dat was beter voor iedereen. Het is me soms niet in dank afgenomen. Keihard zijn sommige mensen. Maar ik moest me focussen op heel worden. In dat proces zit ik nog steeds. Mijn wereld is nu heel klein, in de ochtend rij ik Willem en in de middag geef ik een paar lessen. En dat alleen op de Dijckhoeve. Het voelde in het begin onwennig, maar ik had m’n rust nodig. Op grote paardensportevenementen voelde ik me niet op m’n gemak. Ik vind ze meestal niet leuk meer. Sowieso tussen veel mensen voelde ik mijn onbalans en onzekerheid. Op mijn ‘eilandje’ aan de dijk in Lisserbroek in de schaduw voel ik me nu veilig; het is vlakbij m’n huis en ik word fantastisch ondersteund door een paar lieve vriendinnen. Met Willem gaat het prima, als ik hem iedere ochtend kan begroeten met een banaan en een knuffel, vindt hij het allang prima!

Als ik het zo teruglees, klinkt het allemaal wat somber. Dat is het af en toe ook. Maar meer nog dan dat heb ik wijze lessen gekregen en er van geleerd. Aangezien ik nogal nieuwsgierig van aard ben en steeds wil blijven leren, maakt dat deze periode best interessant. Omdat ik maar beperkt tijd vrij maak voor lesklanten, zijn ze allemaal heel gemotiveerd. Maar ook mijn lesgeven is veranderd. Zo ook mijn eigen rijden. Technisch gezien niet, maar meer de intentie. Pluk de dag. Geniet van de kleine dingen. Besef hoeveel geluk je hebt. Neem niets voor lief. Heb begrip of probeer het op te brengen. Maar ook: wat doen we die dieren af en toe aan met ons ‘gezeur’ en wat doen we onszelf aan. Als je wereld klein is, is er in de details meer geluk te halen. Alles er om heen waar je geen controle over hebt, doet er veel minder toe. Waar ik vroeger tegen beter weten in, m’n energie nog kon steken in mensen en situaties waar eigenlijk geen eer of geluk aan te behalen viel, probeer ik nu juist een stapje terug te doen. Al doe je nog zo je best, al wring je jezelf in allerlei bochten, soms is de uitkomst altijd dezelfde. Ik was moe gestreden, het gevecht verloren. Maar daarmee ook weer heel veel gewonnen. Meer zicht op wat er echt toe doet. Meer genieten van minder grootse dingen.

Mijn motivatie om door te gaan is niet meer dezelfde als voor de val. De hoogmoed heeft me ingehaald en dat is prima. Laat anderen maar shinen en winnen. Mijn leerlingen zijn voor mij nu daarvan mijn voorbeeld. En of ik zelf nog de ring in ga? Ik denk het wel. Willem is fit, die gaat nog wel even mee. Of het Grand Prix wordt? Geen idee, de motivatie ontbreekt een beetje omdat ik me nog niet fit genoeg voel. Lichamelijk heb ik nog flink wat restklachten. Of dat helemaal beter wordt, kan ik nu nog niet overzien. Maar dat is niet belangrijk. Het is zoals het is, maar ik geniet op m’n eigen eilandje, met m’n paard en met een paar echte helden om me heen. Uiteindelijk is dat waar het voor mij nu allemaal om draait.

Maarten van Stek

3 reacties op “Maarten: ‘Eén jaar later: het gevecht en de wijze lessen’

  1. Lin schreef:

    Fantastisch stukje! Zo herkenbaar. Je leert er zoveel van. Je levensreis is soms zwaar maar nooit zonder reden……

  2. Anoniem schreef:

    Je bent een KANJER en weet je eigen kracht niet of JUIST wel :))
    Mooi geschreven en oprecht

  3. Marian schreef:

    Waardering en respect heb ik voor je. Een stapje terug kan ook heel mooi zijn maar is soms even wennen. Je wereld is maar even klein er zijn zoveel mooie dingen in het leven. Je moet ze wel zien en gaan ondernemen. Echt wat jezelf al zei: “steeds wil blijven leren” laat een ander maar shinen en winnen. Prima toch! Succes Maarten!

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.