Henk Jan: 'Ieder paard zijn eigen weg' • Dressuur Magazine Ga naar hoofdinhoud

Henk Jan: ‘Ieder paard zijn eigen weg’

Wicklow

Als je de media volgt zie je ze bij bosjes voorbij komen, de getalenteerde jonge superpaarden. Hun fraaie bouw en indrukwekkende uitstraling beloven een toekomst met veel overwinningen. Dit is het verhaal van Wicklow, onze dierbare schimmel die een heel speciaal plaatsje in ons hart heeft veroverd. Het verhaal van Wicklow is ook het verhaal van een veelbelovend getalenteerd paard, dat het uiteindelijk tóch niet heeft gered in de grote sport. Een verhaal dat je niet zo vaak leest op de sociale media, maar dat misschien wel heel herkenbaar is.

Het begon met de kennismaking toen Wicklow een donkergrijs driejarig hengstje was. Met zijn mooie grijze koppie kon je niet aan zijn stal voorbij lopen, maar het prijskaartje was boven ons budget dus we konden niet anders dan hem bij de verkoper laten staan. Tót wij een aantal maanden later een paard verkochten waardoor ons budget ineens wel toereikend was en we hem konden kopen, inmiddels zadelmak en geen hengst meer.

Met grote voorsprong won Wicklow zijn eerste internationale 6-jarige proef.

Het was een bloederig typetje met veel uitdrukking en temperament, dat met rust en beleid moest worden gereden. Op de plaatselijke wedstrijden gedroeg hij zich voorbeeldig en liet hij zich van zijn mooiste kant zien. Toen Angelique in 2011 met haar paard Ventoux in het team van Jean Bemelmans naar de Sunshine Tour ging, opperde Jean om ook de inmiddels zesjarige Wicklow mee te nemen om hem ervaring op te laten doen. Hoewel de changementen nog niet echt bevestigd waren vonden we dat wel een goed idee en werd hij meegenomen naar zuid Spanje. Wicklow was vergeleken bij Ventoux nog een echt puppy, dus veel resultaat hadden wij niet verwacht. Gedurende de periode in Vejer de la Frontera kon heerlijk getraind worden in de Spaanse voorjaarszon en de paarden genoten daar zichtbaar van. Na de training een ontspannen ritje door de heuvels van Andalusië: van Angelique mocht haar verblijf in Spanje nog wel even duren.

Toen kwamen de wedstrijden. Angelique deed mee aan de zesjarigen-competitie met een zwaar internationaal deelnemersveld. Bekende paarden zoals Valegro met Charlotte Dujardin waren haar voorgegaan dus er waren geen verwachtingen op een hoge plaatsing. Hoe kan je je soms vergissen! Wicklow won de rubriek met overmacht en liet met een score van bijna 80% de rest ver achter zich. Terwijl het Wilhelmus over de heuvels klonk moest Angelique een traantje wegpinken, trots dat ze was op haar jonge held.

Foto: Ellen Pitlo

Terug in Nederland waren de verwachtingen hooggespannen, maar voor ze haar zegetocht goed en wel kon voortzetten liep Wicklow in de wei een vervelende blessure op die hem een jaar uit training haalde. Na dat jaar en nog enige maanden trainen waagde Angelique zich weer in de ring, maar de lichtheid en onbezorgdheid van het Spaanse avontuur waren verdwenen. Wicklow was thuis nog steeds fijn te rijden, maar op concours was hij gespannen en schrikachtig. Hij klemde op het been en weigerde zijn kwaliteiten te laten zien. Eénmaal waaide een reclamebord de ring in en toen was het afgelopen met de illusie dat zijn wedstrijdcarrière ooit nog wat zou worden.

Ondertussen was er thuis niets aan de hand. Daar liet hij zich fijn rijden en leerde alle oefeningen tot en met de wissels om de pas en piaffe/passage. Maar zodra er een juryhokje te zien was ging hij weer in de ankers. Uiteindelijk hebben we het maar opgegeven. Kennelijk was Wicklow niet voorbestemd voor het rijden van wedstrijden en moest hij maar een ‘thuis-grand prix paard’ worden…

Wicklow als leerpaard.

Tot de dag dat we een paard nodig hadden voor een demonstratie en geen andere paarden beschikbaar waren. Dan maar Wicklow ingeladen en kijken wat er zou gebeuren. Misschien raad je het al: er gebeurde helemaal niets! Zodra de spotlight aanging deed hij braaf zijn oefeningen en wachtte geduldig tot Angelique haar uitleg had afgerond, trots om zich heen kijkend alsof hij zeggen wilde: ‘I’m the star’. En hij bleek nog een andere kwaliteit te hebben, die van Professor. Een ponymeisje mocht hem uitstappen en het viel op hoe voorzichtig en geduldig hij met haar was. Toen wilden de andere ponymeisjes natuurlijk ook en Wicklow was de vriendelijkheid zelf. Ook met meer gevorderde ruiters was hij geduldig en als ze de goede hulpen gaven deed hij braaf wat er gevraagd werd. Alleen met dominante types kon hij niet goed overweg. Als je hem in een bepaalde houding dwingt of met een grove hulp komt gaat hij stil staan. Een knappe jongen die hem dan nog van zijn plaats krijgt.

Inmiddels heeft hij een nieuwe carrière bij ons, als Schoolmaster. We hebben een vaste kring ruiters die goed met hem overweg kunnen en veel van hem leren, terwijl Wicklow geduldig zegt: ‘ik doe het nog één keer voor…’

Henk Jan Vroom

Henk Jan Vroom (1962) is dressuurinstructeur en runt samen met zijn echtgenote Angelique Vroom een stal in Dalfsen. Ze richten zich op instructie en training van eigen wedstrijdpaarden en paarden voor klanten. Hier stelt Henk Jan zich wat uitgebreider aan jullie voor!

2 reacties op “Henk Jan: ‘Ieder paard zijn eigen weg’

  • Geerteke Kroes

    Heel bekend verschijnsel dat vooral bij heel sensitieve paarden in (ongewenst maar wel heel duidelijk) gedrag wordt gemanifesteerd. . . “verwachtingen” zijn killing. . . niet alleen voor mensen maar vooral ook voor paarden. . .

    Henk Jan Vroom dank voor het delen van deze ervaring. . . smile

  • Ester Wolderling

    Prachtig verhaal Henk Jan!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook