Henk Jan: 'Het flegmatieke paard' • Dressuur Magazine Ga naar hoofdinhoud

Henk Jan: ‘Het flegmatieke paard’

Foto: Ellen Pitlo Foto: Ellen Pitlo

De afgelopen jaren hebben we veel leerlingen gehad die klaagden over hun flegmatieke paard. Meestal ging het in de jonge jaren van het paard nog wel goed, maar nu het Z2 of hoger in zicht komt wordt het steeds moeilijker om het paard in een acceptabel tempo te rijden, laat staan de zwaardere oefeningen er uit te wringen. De zweep was er inmiddels wel aan te pas gekomen, maar ook dat hielp niet meer…

Je kunt de simpele conclusie trekken dat ‘het gewoon een lui paard is, dat niet wil werken’… Maar je kunt ook verder zoeken naar de oorzaak en deze misschien oplossen door logisch na te denken. Dat is wat wij proberen.

Henk Jan Vroom

Als we de ruiter laten vertellen over de geschiedenis van het paard, valt vaak op dat het paard bij het zadelmak maken helemaal niet zo flegmatiek was. En ook bij de jonge paarden proeven was het paard lekker voorwaarts. Dus waar ging het mis?

Daar dus, bij die eerste proeven. De jury’s houden immers wel van een beetje spektakel en vooral van een mooi voorbeen, dus gáán met die banaan. Dat herinnert me aan de ‘bestgaand rijpaardnummers’ van vroeger, waar we rustig een half uur in uitgestrekte draf langs de jury raceden in de hoop dat zij zouden vallen voor de grote bewegingen van ons paard. Een jong paard dat over zijn natuurlijke tempo wordt gereden kan dat alleen volhouden als hij daarbij zijn rug fixeert. Hij beweegt alleen nog met zijn benen. Een ‘schenkelganger’ met een imposante voorbeenheffing tot gevolg.

Dan komt het moment dat de serieuze proeven op het programma komen. Een soort van schouderbinnenwaarts in middendraf dat lukt nog wel, maar als verzameling gevraagd wordt kan het paard alleen nog langzamer lopen. Niet verzameld en los door het lichaam. Een gedragen appuyement lukt niet meer, laat staan een galopwissel.

Onze aanpak is om het juiste gebruik van de rugspieren weer te stimuleren door ontspanning te combineren met zijgangen. Het lijkt een beetje tegenstrijdig: een flegmatiek paard leren om zich te ontspannen. Toch is dat de enige oplossing. Na verloop van tijd leert het paard zijn natuurlijke bewegingsmechanisme weer te gebruiken en opent het zich voor de ruiterhulpen.

Naast flegmatieke paarden, krijgen we ook veel ‘hete’ paarden in de les, die eerst goed moe moeten worden gelongeerd, voor je er gevaarloos op kan gaan zitten. Het zal je verbazen, maar ook deze paarden hebben dezelfde rijkunstige fout moeten doormaken. Ze zijn ooit over hun tempo gereden en hebben het vluchten in hun systeem ingevoerd. Ook daarbij is het bevorderen van de ontspanning de enige oplossing, om daarna het paard weer te leren joggen in zijn eigen tempo.

Nog belangrijker dan het vinden van een oplossing voor het probleem, is het voorkomen dat een getalenteerd paard zich van de ruiter gaat afsluiten door hem vooruit te jagen. Daar hebben de juryleden een belangrijke rol in. Zij moeten een juiste takt en ontspanning meer gaan waarderen, dan de ruime gangen en het hoog heffen van het voorbeen. Dan zullen de ruiters hun paard anders gaan voorstellen en ontwikkelen jonge paarden zich tot fijn te rijden toekomstpaarden.

Henk Jan Vroom

Henk Jan Vroom (1962) is dressuurinstructeur en runt samen met zijn echtgenote Angelique Vroom een stal in Dalfsen. Ze richten zich op instructie en training van eigen wedstrijdpaarden en paarden voor klanten. Hier stelt Henk Jan zich wat uitgebreider aan jullie voor!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook