Chris Irwin: een introductie • Dressuur Magazine
Algemeen
Chris Irwin. Foto: www.madebyjessy.com

We kennen allemaal de trainingsprincipes van de klassieke dressuur, zoals het Skala der Ausbildung, maar rijden we er vervolgens ook naar? Meestal niet, stelt de Canadese paardentrainer Chris Irwin. Hij ziet in de dressuur vooral gestreste paarden, en ruiters die niet weten hoe ze dat goed kunnen oplossen. Chris komt naar Nederland om ons te helpen, en zal in de samen met Dressuur zijn visie en trainingsmethode verder toelichten.

Veel van ons kennen Chris Irwin waarschijnlijk als de ‘natural horsemanship-man’ uit Canada. Zijn kennis en wat hij wil bereiken gaat echter veel verder dan dat. Hij leert je op de juiste manier met je paard te communiceren, zowel in het zadel als ernaast. “Mijn doel is om onze mooie, grote dressuurpaarden meer voorwaarts, soepel, gefocust, verzameld, bergop en relaxed te krijgen. Kortom, alles wat dressuurruiters willen. De ruiters zullen daarvoor zichzelf echter meer moeten gaan trainen, in plaats van hun paard. Probeer niet het paard te controleren, maar jezelf. Probeer alleen bezig te zijn met hoe jijzelf reageert op wat het paard doet. Wanneer je dressuur rijdt op de manier zoals het klassiek gezien is bedoeld, dan heb je uiteindelijk een kalm en mooi verzameld paard. Geen gestrest paard”, begint Chris zijn verhaal. Zijn klassieke trainingsprincipes over hoe je een paard op de juiste manier benadert, gaan veel dieper in op de klassieke dressuur dan je in eerste instantie zou denken.

Principes aan de kant

Als eerste wil Chris zijn statement duidelijk maken: “Dit klinkt misschien provocatief, maar als ik dressuurruiters zie rijden, zie ik dat ze meestal alle klassieke trainingsprincipes aan de kant schuiven. Zowel tijdens de omgang met het paard, het longeren als het rijden. En dat terwijl ze de klassieke trainingsprincipes in theorie vaak wél kennen. Dat ze deze in het rijden niet toepassen, daarvan zijn veel ruiters zich niet eens bewust. Ook zie ik bij veel ruiters en paarden talent, maar in de communicatie van de ruiter naar het paard gaat het vaak mis. Ik zie in de dressuur veel gestreste paarden, spanning waar verkeerd mee wordt omgegaan en paarden die in hyperflexie lopen.” Wanneer je je paard op de juiste manier benadert, zal je volgens Chris een fundamentele gedragsverandering waarnemen. Voorwaarde is dat we eerst wél ons paard bieden waar hij naar op zoek is.

‘Niemand praat méér over ritme en ontspanning dan dressuurruiters, alleen zie ik maar heel weinig relaxte dressuurpaarden’

Houding als graadmeter

Je moet aanvoelen welke kan je paard op gebogen is, je volgt de buiging van het paard. Dat kan betekenen dat je in het begin een rechterwending doorrijdt in linkerbuiging. Foto: www.madebyjessy.com

Chris benadrukt dat wij aan ons paard – zijn houding, stand van de oren, staart, ogen – kunnen aflezen hoe hij zich voelt. Of zoals hij zegt: ‘frame of body equals frame of mind’. Aan de houding kan je de gemoedstoestand aflezen, maar het betekent ook dat je door het veranderen van de houding de gemoedstoestand van je paard kunt veranderen. “Het idee dat we allemaal zo bezig zijn met de houding van ons paard komt niet alleen zijn lichamelijke prestaties ten goede, maar ook zijn mentale gezondheid.” Alleen proberen wij volgens Chris die juiste houding van het paard in de dressuur vaak op een verkeerde manier te bereiken.Doordat we ons paard vaak geforceerd in een houding willen zetten, ziet Chris vaak hyperflexie voorkomen bij onze paarden. “Veel dressuurpaarden gaan, zodra ruiters de teugels aannemen, al direct in die onnatuurlijke houding lopen, ze weten niet beter. Wanneer een paard dat echter doet, heeft hij een zenuwinzinking; hij voelt zich niet prettig.” Wat Chris graag iedereen meegeeft, is dat je een dressuurpaard élk moment van de dag traint. Dus ook wanneer je ernaast staat. “Je moet je bewust zijn van hoe de basisprincipes van dressuur door jouw lichaam aan het paard worden doorgegeven, continu. Zelfs wanneer je je paard benadert in zijn stal ‘lezen’ paarden hoe je dit doet. Datzelfde geldt voor het borstelen, opzadelen, wandelen. Je traint je paard áltijd.” Ook wil hij bereiken dat we de theorie van de klassieke dressuur beter in de praktijk moeten brengen. “Bijvoorbeeld wanneer we een paard van achteren naar voren rijden, ophoudingen maken. Dat moet je doen met handen die niet trekken, maar slechts ondersteunen. ‘The reins are to hold te horse, not to pull the horse’, zeg ik altijd. Wat ik daarentegen zie, is dat de meeste ruiters trekken, Ook in de hogere klassen.”

Weinig relaxte paarden

“Niemand praat méér over ritme en ontspanning dan dressuurruiters, maar ik zie heel weinig relaxte dressuurpaarden”, stelt Chris. Hij ziet daarbij wel een moeilijkheid in de hedendaagse fokkerij: “Paarden zijn erop gefokt om heel heet en competitief te zijn. Ze gaan met alles en iedereen de strijd aan. In hun gedachten zijn ze continu bezig met iemand uit te dagen. De enige manier om dat te beteugelen en een gedragen paard te krijgen, is om puur die klassieke trainingsprincipes te volgen. Doordat dressuurruiters vaak niet in de praktijk brengen wat ze zéggen dat ze doen, veroorzaken ze afwijkend gedrag bij hun paarden. Ruiters begrijpen hun theorie wel, hebben vaak prachtige paarden, toch hebben paarden stress op de drie klassieke manieren: verzet door terug te vechten, te vluchten, of door zichzelf gewoon helemaal af te sluiten.”Om onze paarden meer relaxed te krijgen, moeten we ze volgens Chris anders benaderen. Hij geeft een voorbeeld: “Wanneer je een klein, hyperactief kind rekensommen wil leren in een omgeving waar hij continu wordt afgeleid door andere kinderen, lukt dat nooit. Dat is met paarden op wedstrijd net zo: wanneer je paard gestrest is, je rijdt in een spannende omgeving met allemaal andere paarden, dan moet je niet proberen om hem oefeningen te laten doen. Dat werkt niet en daarmee krijg je je paard niet mentaal ontspannen. Je prioriteit moet ergens anders liggen, je moet een stapje verder terug. Je paard moet eerst ontspannen. Hoe ik daarbij kan helpen, daar kom ik in een volgend artikel op terug.”

We moeten alleen proberen niet ons paard te controleren, maar onszelf’

Verkeerd inbuigen

Nog iets wat Chris vaak fout ziet gaan, is de manier waarop we onze paarden willen inbuigen en laten wenden. “Wanneer je het biomechanisch bekijkt wanneer je een paard wil buigen, dan zou de neus van het paard als laatste de bocht in moeten gaan. Ik zie daarentegen juist meestal dat de neus het eerste is dat de bocht in wordt ‘getrokken’.” Hij stelt dat de manier waarop we onze binnen- en buitenhulpen geven (zoals binnenteugel-buitenteugel, binnenbeen-buitenbeen), vaak verkeerd is. “Die zijn ons geleerd als een richting waar we naartoe willen, maar dat zijn ze niet. Het gaat niet om de rijrichting, maar om de buiging van je paard. De binnen- en buitenhulpen zouden gedefinieerd moeten worden door de buiging van de wervels van je paard op dat moment. Dus wanneer je een bepaalde kant op wil, maar je voelt dat je paard nog andersom is gebogen, dan is het zinloos om toch je paard met je teugel die kant uit te sturen. In plaats daarvan zou je moeten gaan wijken in tegengestelde richting. Wanneer je dat doet, zal je voelen dat het lichaam van je paard langer en losser wordt. Na 10 minuten zo rijden, wordt hij zo soepel in zijn rug, dat je zonder moeite elke buiging zal kunnen vragen.” Ook ziet Chris veel ruiters hun paard ‘losmaken’ door de hals van links naar rechts te bewegen: “Daarbij buigt de rest van het paard vaak niet mee. En ze vergeten ook nog eens om van been te wisselen om de juiste schouder vrij te maken. Daar raken paarden gestrest van. Het helpt een paard niet. Losmaken doe je vanuit de rug, bij de singel; niet in de hals. Daarbij zakken we zelf vaak de verkeerde kant op, terwijl je altijd gecentreerd boven je paard moet blijven: met je navel recht boven de ruggengraat.”

Snel resultaat

Na enige tijd werken wordt het paard op beide kanten soepeler en buigzamer. Foto: www.madebyjessy.com

Het is volgens Chris een misverstand dat op de klassieke manier dressuur rijden betekent dat je minder snel resultaat boekt. “Integendeel zelfs, ik denk dat je door dressuur op de juiste manier te doen, je juist heel snel fantastische resultaten krijgt. We moeten alleen proberen niet ons paard te controleren, maar onszelf. Probeer alleen bezig te zijn met hoe jijzelf reageert op datgene wat het paard doet”, besluit hij.

Meer weten?

Dressuur werkt samen met Chris Irwin! Op www.dressuur.nl/chrisirwin vind je alle artikelen, video’s en informatie! Deze pagina zal worden bijgewerkt zodra er nieuwe artikelen beschikbaar zijn.

Bron: Dressuur

1 reactie op “Chris Irwin: een introductie

  1. Jan Valk schreef:

    Ik ben bij veel clinics van Chris Irwin in Nederland en inmiddels al jaren bekend met de methode van Chris in het Engels. Er moet mij even van het hart hoe geweldig goed ik dit stuk in het Nederlands geschreven vind. Heel precies, duidelijk uitgelegd en to the point 🙂

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.