De Stelling: 'Prijsuitreiking te paard is niet meer van deze tijd' • Dressuur Magazine
Algemeen
foto: www.madebyjessy.com

Meer dan ooit staat het welzijn van de paarden hoog in het vaandel en worden onze happy athletes op alle fronten onder een vergrootglas gelegd. Past een prijsuitreiking te paard dan nog wel bij deze tijd? Tristan Tucker en Joyce Heuitink geven graag hun mening. Joyce Heuitink is (inter)nationaal dressuuramazone en bondscoach van de Para dressuurruiters. Tristan Tucker is (inter)nationaal dressuurruiter en bekend om zijn trainingsmethoden om paarden te laten ontspannen en hen zelfvertrouwen te geven.

Joyce Heuitink

“Ik ben het niet eens met de stelling. Prijsuitreikingen te paard zijn prima, mits het niet verplicht is en je uit veiligheidsoverwegingen ook te voet mag. Als dressuurruiters rijden we buitengewoon weinig ererondes, op vrijwel geen enkel regionaal of nationaal concours. Wellicht dat het beter zou zijn als we daar wel de prijsuitreiking te paard doen. Leuker voor de sponsoren en de paarden leren er van. Anders weet je ook niet goed wat je kan verwachten van je paard en hoe snel hij er eventueel aan went. Momenteel heb ik met Gaudi Vita een paard waarmee ik het erg leuk vind om ererondes te rijden. Hij staat keurig stil en ik kan zelfs een beetje extra gas geven, omdat hij altijd braaf terugkomt, maar ik herinner me ook nog de prijsuitreiking van de finale van de PAVO Cup waar hij voor het eerst een deken op kreeg. Ik dacht gewoon weg te rijden, maar hij trok zijn staart tussen de benen en ik kon nog net blijven zitten. Ik begrijp ook absoluut dat als paarden over de rooie gaan, je als ruiter graag een alternatief hebt. De vrijheid om de prijsuitreiking met een ander paard te doen is heel fijn, maar ik denk dat je misschien voor een keuzevrijheid moet gaan voor de ruiter of hij wel of niet met een paard binnenkomt. Is het voor jezelf en je collega’s te gevaarlijk, dan kom maar te voet.”

Tristan Tucker

“Ik ben het eens met deze stelling. Ik krijg zelf veel paarden op stal die trauma’s hebben opgelopen van prijsuitreikingen en dat is niet fijn om te zien. We plaatsen onze moderne sportpaarden in deze situatie, terwijl ze niet hebben geleerd hoe ze ermee om moeten gaan. In de proef proberen we ons paard op zijn best te laten zien en vervolgens tonen we hem in de ereronde op zijn slechtst. Veel paarden hebben de dag erna nog last van de prijsuitreiking, maar dan moeten ze in dezelfde ring wel weer hun beste kunnen tonen. Het kost heel veel tijd om een paard fit en gezond te houden, waarom dit weggooien in de prijsuitreiking? Als je een paard naar een examen stuurt, zoals de prijsuitreiking, en ze hebben er niet voor geleerd, dan hebben ze alle vragen fout. Ook al zou je de prijsuitreiking wekelijks herhalen op kleinere dressuurwedstrijden, dan hebben ze nog niet geleerd hoe ze met de situatie om moeten gaan en hebben ze alleen geleerd om stress en trauma’s op te bouwen. Wat ik graag zou zien, is dat de FEI de opties openlaat voor de organisaties. Nu is het op internationale wedstrijden verplicht om te paard deel te nemen aan de prijsuitreiking. Laat de paarden achterwege en maak er als organisatie een geweldig feestje van door hoogtepunten van proeven te laten zien op een scherm, lichtshows en lasers toe te voegen, muziek erbij en betrek sponsoren er nog nauwer bij. Dan blijft het publiek ook zitten tot ná de prijsuitreiking.”

Lees het in Dressuur!

Deze Stelling stond in Dressuur 1-2019. Wil je de hele uitgave lezen? Bestel een losse uitgave hier.

Bron: Dressuur

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.