Blog
Yvonne Hooge
Er is slechts één partij in de paardenwereld naar wie je altijd moet luisteren, de rest is bijzaak. Nee, dit gaat niet om je instructrice of die ene stalgenoot die overal iets van weet. Het gaat om je paard. Die zou een onvoorwaardelijke stem moeten hebben in de keuzes die je maakt. Dat klinkt niet meer dan logisch, maar helaas is het geen vanzelfsprekendheid.


Vanaf mijn Penny-tijd tot nu heb ik vele adviezen in de wind geslagen. Goedbedoelde tips van mensen die het beste met me voorhadden, maar het paard daarin meer dan eens vergaten. Regelmatig werd ik aangespoord om voor de kortste weg te kiezen. Ik kreeg hulpteugels aangeboden en men wilde me trucjes aanleren om een paard in de ‘juiste’ hoofdhouding te krijgen, de rest van het lichaam daarbij vergetend. Het zijn grote voorbeelden van hoe ik de dressuur in ieder geval niet voor ogen heb en ik heb dergelijke adviezen keer op keer genegeerd. Het was gemakkelijk, omdat ik wist dat ik die wegen niet wilde bewandelen.

Het lastigste is voor mij op het moment dat ik op een kruispunt sta en even niet weet welke kant ik op wil. Hoe moet ik dat te hoge basistempo verlagen bijvoorbeeld? Iedereen in mijn omgeving lijkt het exact te weten. Eerst uit laten razen aan de longe, roept de eerste, wat onmiddellijk wordt tegengesproken door nummer twee, want je moet longeren inzetten als training, niet alleen om energie kwijt te laten raken. Oké, niet longeren dus. Blijven stappen totdat de onrust weg is? Prima. Oh nee, wacht, ik hoor dat juist die overtollige energie is weg te nemen door een flink stuk te galopperen. Ik moet mijn teugels aannemen of juist loslaten, zwaarder zitten of in de verlichte zit. Mezelf paars verven of achterstevoren op mijn paard gaan zitten…

Al deze mensen hebben een mening die wordt aangeboden als de waarheid. Het is precies zoals diegene dat zegt, geen twijfel over mogelijk. Totdat iemand het tegenovergestelde als zijn of haar waarheid verkondigt.

Oost-Indisch doof zijn is heerlijk, vooral als je realistisch genoeg bent om de juiste ondersteuning te vragen, van iemand die zijn of haar mening verkondigt als een optie, niet als een feit. Als je oprecht gaat luisteren naar de signalen die je paard afgeeft, hoef je nooit meer te twijfelen of een advies jullie verder zal helpen of dat het een doodlopende weg blijkt te zijn.

Ondertussen is er nog dat dier, dat vaak veel te geduldige wezen die met onze onduidelijke communicatie om kan gaan en rustig wacht op dat kruispunt. Stop als een kind je vingers in je oren op het moment dat iemand ongewenste adviezen op begint te dringen of – iets beleefder – knik en hum tegen die persoon en vaar je eigen koers. Beter gezegd: rijd vastberaden je eigen weg in, samen met dat goudeerlijke dier.

Yvonne Hooge

1 reactie op “Yvonne: ‘Wees Oost-Indisch doof’

  1. eddy crul schreef:

    Wat is dit Intelligent geschreven en op de koop toe ook nog de realiteit. vr gr EC

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *