Blog
Foto: www.arnd.nl
Ik ging al meer en meer op eigen benen staan. Ik had hier en daar wat lesklantjes en naast mijn werk bij Annemiek Ravensteijn, werkte ik twee dagen in de week op de jachtstal van Jacques Bakker. Inmiddels had ik ook mijn rijbewijs en reed ik in een hele kekke gele Mini Cooper van hot naar her. Toch ontbrak er iets voor mijn gevoel; ik had dan wel Deurne gedaan, maar ik wilde meer. Via een studiegenoot uit Deurne werd ik attent gemaakt op de opleiding Instructeur van de ORUN die toen al in Uddel (nu Ermelo) werd gegeven, op het toen nog KNF centrum. Ik kon meteen het laatste jaar doen en twintig weken lang gingen we elke dinsdag richting Uddel.

 

‘Uddel’ was thuiskomen… de opleiding had ook een hele andere insteek dan Deurne, dus vergelijken zou niet fair zijn. In Uddel ging het vooral om het rijden en lesgeven met het oog op de wedstrijdsport èn het opleiden van (jonge) paarden. Er stonden allerlei paarden gestald die wij als leerlingen moesten trainen. De belangrijkste coaches in die tijd waren Johan Hamminga, Wim Bonhof, Lammert Haanstra en zijdelings de heer Ruiterkamp. Veel theorielessen werden er niet gegeven; iedereen vond het veel interessanter om met rijden, longeren en lesgeven bezig te zijn! Johan was meer van de dressuur, Wim van het springen en Lammert van het longeren, beoordelen en theorie.

Het was voor mij thuiskomen, omdat de sfeer zo prettig was en we bezig waren met hetzelfde doel. Ook de coaches plaatsten zich nooit boven ons, maar waren mèt ons. Mijn handicap was helemaal geen probleem, sterker nog: jaren later hoorde ik dat andere groepen soms verplicht moesten gaan kijken als ik aan het rijden was om er van te leren en dat Johan mij nog vele malen in zijn clinics had genoemd. Het is wel goed geweest dat ik dat destijds niet wist, anders was ik misschien naast m’n schoenen gaan lopen, haha! Ik ben met hele mooie cijfers geslaagd, met als hoogtepunt een 9,5 voor lesgeven.

Vanaf links boven met de klok mee: Forum (als 4-jarige), Venetiano (liep Inter II), Corento (3-jaar) en Viaronette (ZZ-licht).

Mijn ORUN diploma is mij altijd veel waard geweest; je was allround opgeleid en het heeft mij veel kansen gebracht bij de Landelijke Rijverenigingen. Binnen een mum van tijd gaf ik dressuur-, spring- en achttal-les bij diverse rijverenigingen zoals St. Hubertus in Lisse, Kapitein van der Wal in Hoofddorp, de Weteringruiters in Nieuwe Wetering en de Zaanse Ruiters in Wormerveer. Daardoor kreeg ik ook meer privélessen en werd ik dankzij Tiego ook bekender als ruiter. Ik kreeg andere paarden te rijden en ook na de verkoop van Tiego naar Spanje was ik steeds verzekerd van een stel fijne paarden om uit te brengen in de wedstrijdsport. Ik zal ze niet allemaal noemen, maar met de meeste heb ik de Z-dressuur wel bereikt.

Toen ik een vacature stalmanager/ruiter op een privéstal in het Oosten des lands onder ogen kreeg, besloot ik om te solliciteren. En mijn geboortegrond trok… ik werd aangenomen en ik vertrok. Een paar jaar heb ik de stallen van Alice en Hans Brugman jr. mogen runnen. Stonden er in het begin een paar volbloeden waarmee Hans (toen nog) military’s en samengestelde wedstrijden reed, al snel kwamen er een paar puike dressuurpaarden bij. Het trainen van de eventers vond ik geweldig, maar ook het opleiden van de nog jonge dressuurpaarden deed ik graag. Inmiddels had ik zoveel naam gemaakt dat ik ook de dekhengst Forum van Jan Greve een seizoen op allerlei shows heb gereden. Mijn vertrek bij Brugman was achteraf niet mijn meest gelukkige beslissing. Een zwarte periode in mijn leven brak aan. Ik wil er niet meer over uitweiden, maar ik werd ernstig ziek en heb bijna tien jaar geen paard meer aangekeken, laat staan aangeraakt…

Simply Red

Het was mijn lieve man Marc die mij weer te paard heeft geholpen. Hij zei altijd dat als ik over mijn tijd in de paarden begon te praten, het licht in mijn ogen dubbel zo hard begon te schitteren. De allereerste rit op een paard toen, was echter niet de meest succesvolle; ik viel er af en brak mijn enkel op twee plaatsen. Eenmaal genezen kon ik de grote merrie Simply Red (v. Darlington) leasen van Margie Ansems. Dat was een goede oplossing want door mijn drukke ontwerpstudio had ik niet genoeg tijd om zeven dagen per week voor een paard te zorgen en zo was iedereen blij. Simply Red heeft een hele bijzondere plek in mijn hart. Zij was het die mij na zo’n lange tijd afwezigheid weer de wedstrijdring in droeg. Nu ik dit schrijf, krijg ik weer een brok in mijn keel. Later heb ik haar over kunnen nemen en nu geniet ze van haar welverdiende pensioen.

De afgelopen jaren is iedereen wel bekend, denk ik zo. Waarbij ik de MacRider Cup niet onbenoemd wil laten; hierdoor kreeg ik landelijke bekendheid als coach. En natuurlijk mijn paradepaard William, die tegen alle verwachtingen in mijn meest succesvolle paard is gebleken en waar ik nog iedere dag van geniet!

Foto: Roland Hitze

Om op de titel van deze serie blogs terug te komen: de opleidingen zoals ik die heb gehad in Deurne en Uddel, daar was helemaal niets mis mee. De hele opzet, de structuur, de discipline, de passie voor de sport zijn zaken die ik niet had willen missen. Ik teer daar nog steeds op. Wat dat betreft vind ik dat, hoe hard er ook aan gewerkt wordt, nog steeds een gemis in de opleidingen van de laatste decennia. Er is veel wildgroei aan allerlei cursussen en al met een paar middagjes kun je jezelf allerlei mooie titels geven. Mijn grootste zorg is dat het authentieke vakmanschap aan het verdwijnen is, niet alleen bij instructeurs, maar ook bij  bijvoorbeeld smeden, tandartsen, zadelpassers en wat dies meer zij. Als ik over vijftien à twintig jaar te oud ben, aan wie laat ik mijn kennis en ervaring na? En zo weet ik dat er nog heel veel meer ‘vakidioten’ rondlopen.

William, waarmee Maarten bijna Intermédiaire II gaat starten.

Niet alleen opleidingen zijn zaligmakend. Ik heb van vele mensen veel geleerd, soms alleen maar door te kijken, te luisteren wat anderen vertellen. En niet alleen van mensen die verder waren dan ik. Van iedereen kun je leren; al is het maar hoe je het niet wilt of moet doen. Ik wil graag een oproep doen aan al mijn lezers: ga eens met een notitieblokje bij het losrijden op een wedstrijd zitten en schrijf eens op wat je ziet en hoort. Blijf bij het oordeel weg, maar haal er voor jezelf uit wat je interesseert, wat vragen oproept bij je en heb het er dan eens over met iemand die je dat uit kan en wil leggen. Ga eens wat vaker kijken bij trainingen van ruiters die verder zijn dan jij, durf vragen te stellen! Zolang je positief geïnteresseerd bent zal menigeen je graag te woord staan. Ga eens kijken bij de lessen van je vrienden en vriendinnen bij jou op stal. Luister en kijk! Wees als een spons!

En aan al mijn gewaardeerde collega’s van onze generatie zou ik willen voorstellen om bijvoorbeeld een denktank op te zetten, liefst in samenwerking met de KNHS en daarmee het eeuwenoude klassieke paardenvakmanschap in een nieuwe jas te steken en daarmee in ere te herstellen en te bewaren en beschikbaar te stellen voor al het talent dat na ons komt.

Maarten van Stek

 

Lees ook:
Maarten: ‘Over aanleren, afleren, opleiden en nieuwsgierig zijn’ (1)
Maarten: ‘Over aanleren, afleren, opleiden en nieuwsgierig zijn’ (2)
Maarten: ‘Over aanleren, afleren, opleiden en nieuwsgierig zijn’ (3) 
Maarten: ‘Niet talent, maar keuzes bepalen je succes’

hrlijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Wil je alles te weten komen over het rijden van jonge paarden?

Volg de GRATIS e-cursus ‘een jong paard trainen’, en ontvang vanaf 22 mei a.s. 10 dagen lang dagelijks een e-mail met daarin tips of videotrainingen om het beste uit je trainingen te halen!

Wat leuk dat je je hebt aangemeld voor de e-cursus 'Een jong paard trainen'. Je ontvangt 10 dagen dagelijks een e-mail met daarin tips of videotrainingen.